Cannellini bonen met spekjes, spinazie en dragonolie

Cannellini bonen, ik moet het steeds opzoeken – dubbel “n”, dubbel “l”…. Roomwitte boontjes uit de klassieke Toscaanse keuken. In Italië zijn ze er helemaal gek op en ik ook. Eigenlijk passen ze overal bij, ze zijn lekker stevig en niet zo melig zoals sommige bonen kunnen zijn. Wanneer je bonen uit blik gebruikt zijn ze ook nog eens echt snel klaar. Gedroogde bonen hebben nog wel een flinke behandeling nodig. Als eerste moet je de avond er voor vooral niet vergeten om ze in de week te zetten. En daarna moeten ze eigenlijk een uurtje koken. De perfecte manier is om ze apart te koken, dus voordat je er echt mee aan de slag gaat. Dat doe je in flink gezouten water en voeg gerust wat tijm toe. Het is iets wat ze in fabriek ook doen, niet die tijm – dat is je eigen homecook variant, ze doen dat koken in zout in de fabriek. Daarna spoel je ze af om ze te gebruiken. Wanneer je ze met het zoute water (dus niet afgegoten) in een luchtdicht bakje doet en je zet ze in de koelkast zie je dat dat vreemde jellyachtige spul ontstaat wat ook in de blikjes en potjes zit. Geen rare stofjes dus als je dat misschien dacht! Voor nu gaan we aan de slag met de roomwitte boontjes uit blik (of pot) – even afspoelen, opwarmen en klaar!

Dit is echt een razendsnel recept. Ik denk dat de 12 minuten nog overdreven zijn, wanneer je het vuur flink hoog zet en je bakt de spekjes in een rap tempo dan kun je het sneller doen (ik tel het verzamelen van alle ingrediënten niet mee). Spinazie is namelijk ook zo’n supersnelle klaar groente. En bovendien ook lekkerder wanneer je hem snel door de pan omschept. Mijn schoonfamilie kookt de spinazie nog steeds, ik heb werkelijk geen idee hoe en waarom ze dat doen! Gewoon door de pan husselen en ook dat niet te lang. Net wanneer de blaadjes slinken vind ik spinazie op zijn lekkerst. En misschien nog een klontje extra roomboter of een lekkere olijfolie er bij!